Tagarchief: haarverf

Mooi rood

Om het verstrijken van de seizoenen te vieren, mag ik graag van kleur verschieten. Omdat ik niet bepaald een zonaanbidder ben, kies ik, in plaats van mijn huid, liever schoenveters of, nog beter, mijn eigen haar als het aan te passen palet.

De afgelopen jaren ben ik redelijk conservatief geweest op het haarverffront, en wisselde natuurlijke bruintinten af met zomers goudblond. Doordat het verf op plantaardige basis betrof, was de kleur meestal niet meer dan een subtiele aanvulling op mijn eigen peper en zout, en diende het vooral als camouflage van mijn grijs.

Dit seizoen wilde ik weer eens een kleur kiezen die ik niet eerder had geprobeerd, die uitgesproken van karakter zou zijn, doch niet te chemisch. Het werd, na enig gewik en geweeg in de natuurdrogisterij, de tint auburn, ofwel diep superrood, op basis van henna.

In een nacht waarop ik de slaap niet kon vatten, besloot ik uit balorigheid, de henna gereed te maken, en de sprong te wagen. Ik brouwde me een flinke pot earl grey thee, mengde de dampende vloeistof met het poeder, en genoot van het aroma van bergamot en aarde. Toen de drab dik als yoghurt was, smeerde ik mijn lokken vol, masseerde het tot in de puntjes, en bedekte het geheel met een plastic kapje, en daarna met een warme wintermuts.

Luttele uren later, spatten de kluiten als woedende modder tegen de tegels van mijn douche. Het uitspoelen zag er als een bloedbad uit. Als er zo veel kleurgeweld door mijn afvoer kolkte, moest het op mijn hoofd ook wel effect hebben gehad..

Mijn haar bleek dieprood, puur, donker, zonder gele zweem of oranje waas, eerder schreeuwend als het rood van de brandweer. Wat had ik mezelf aangedaan? Dit was het rood als van Koefnoens Ipie, hier kon Carry Tefsen jaloers op zijn! Daarbij was het effect ook permanent. Henna laat zich nou eenmaal niet wegbleken, en blijft tot het weer uitgroeit.

Toch voel ik me verguld met het resultaat, en heb geen spijt. Juist het ongewisse van het experiment, heeft me veel gebracht. Was dat nou niet waar ik eigenlijk naar op zoek was?

Ik zie regelmatig mensen naar me kijken op een manier die anders is dan toen ik nog een wat neutralere haarkleur had: van een peuter die naar me kraait en naar mijn haar wijst, de waarschijnlijk licht homofoob ingegeven argwaan van een postbode aan de deur met een pakketje, tot aan de vertrouwde caissière die amper haar lachen in kan houden als ze me ziet verschijnen.

Meer dan ooit tevoren, blijk ik ook bij machte de oordelen van anderen te kunnen trotseren. Okay, zie ik er wellicht erg gay uit? Ja, dat klopt, want dat is wat ik ben. Lijk ik op Perfume Genius? Dank je voor het compliment! Zie ik er voor sommige andere gays misschien te vrouwelijk of niet stoer genoeg uit? Mooi, dat onthult dan meteen weer hoe ruimdenkend die anderen zijn. Wordt de kleur veel te onnatuurlijk en ronduit belachelijk gevonden? Okay, smaken verschillen, en ik moet er eigenlijk zelf ook best om lachen.

Misschien wel de grootste kracht van mijn nieuwe kleur schuilt in de vrijheid waarbinnen ik die heb kunnen aannemen. Leve deze vrijheid! Leve de ruimte om af te wijken!

auburn red

Deze tekst werd voorgelezen op zaterdag 11 april 2015 binnen aflevering 21 van het radioprogramma Kulti Kulti (in de rubriek “Moedig Voorwaarts”)

Advertenties

At The Age Of 37…

De middagzon valt zachtjes door het zijraam van de kapsalon. Ik wil naar buiten, de lente in, maar moet nog even stilzitten, terwijl mijn nekharen weggeschoren worden.

“Nou meneer, u ziet er gewoon vijf jaar jonger uit!” zegt de kapster-in-opleiding even later. Het klinkt als muziek in mijn oren. Spoedig zal ik de leeftijd van 37 bereiken, en ik heb dit jaar besloten me niet te laten kisten. Een frisse coupe, wat nieuwe shirts en zwarte suède schoenen met wufte veters in neonroze, moeten me door de verjaardagsdip heen helpen.

Voortvarend en kwiek trippel ik de salon uit, naar mijn fiets. Wat kan een geslaagde knipbeurt soms toch wonderen doen.. Ik spring op de fiets, stop de dopjes van de MP3-speler in mijn oren en luister naar de onlangs geremasterde heruitgave van de LP “Broken English” van Marianne Faithfull. Heerlijk..

Bij het passeren van het eerste paar tramrails, gaat er echter een schok door mijn lichaam. De velg van mijn achterband knalt hard op het staal. De band blijkt leeg! Dan maar afstappen en mijn weg lopend vervolgen, en uitzien naar een fietsenmaker. Ondertussen schroef ik Marianne Faithfull wat op, zodat ik intenser kan genieten van haar doorleefde stemgeluid. Oh, “The Ballad of Lucy Jordan”, wat fijn deze weer te horen, in een nieuwe mix, een nieuw arrangement. “At the age of 37…” zingt Marianne. Verrek. Ik herinner me nog dat ik dit nummer hoorde, en dat 37 zo ver weg leek.. De bezongen Lucy Jordan is 37 en zit vast in een leven dat ze zich heel anders gedacht had. Ze heeft man en kinderen, een huishouden, maar voelt zich diep ongelukkig. De wanhoop van Lucy Jordan loopt zelfs zo ver op dat ze aan het eind van het nummer vertwijfeld op een dak gaat staan.

Bij de woorden “screaming all the way” breken er meerdere dingen in mij, waarvan één letterlijk, met een akelig gekraak binnensmonds. Onthutst haal ik de kauwgummie uit mijn mond en vind daar een scherp stukje van mijn kies, kennelijk afgebroken tijdens het kauwen. Of het een vulling is of een echt stuk tand dat is afgebrokkeld, kan ik zo snel niet zien. Het verval wikkel ik daarop maar in een zakdoekje, dat ik wegmoffel in mijn broekzak.

Bij de kruising zie ik een vriendin staan. Ze ziet me niet. Ik roep haar. Ze verontschuldigt zich en ik zeg dat het niet geeft. Dat ik zo vaak zelf mensen niet zie.

“Nee, ik herkende je niet met dat grijze haar.” Wàt?! In de ruit van café Kale zie ik wat ze bedoelt. Het daglicht is meedogenloos, zo veel minder flatteus dan kapperslicht. Van slaap tot slaap loopt er een krans van vers haar, waar heel veel zilver tussen zit. Bijna zeg ik nog dat het onzin is, en dat het net toevallig even gesneeuwd heeft – ja, eerlijk waar! — maar het is al wel begin april, en sneeuw is al te sneu.

Moedig voorwaarts daarna maar weer, als een grijze duif met een lekke band en een holle kies, op weg naar fietsenmaker, tandarts of.. nee, natuurlijk eerst naar de dichtstbijzijnde drogisterij voor haarverf!

Het lied van La Faithfull zal me voorlopig niet loslaten..


Deze column werd 13 april 2013 live voorgelezen voor MVS Radio, in het programma Lollipop, binnen de rubriek “Moedig voorwaarts!”