Murw van het wereldnieuws, misselijk van mijn al te realistische rampvisioenen, zoek ik graag toevlucht in dramatische fictie. Geen betere manier om mijn zorgen te vergeten dan met The White Lotus, de HBO-serie die inmiddels aan haar derde seizoen is begonnen.

Deze serie is een vakantie voor de geest. Elk seizoen verplaatsen we ons naar een luxeresort (eerst Hawaï, dan Sicilië, nu Thailand) en dompelen we ons onder in een wereld vol zon, cocktails en aantrekkelijke mensen. We volgen verwende vakantiegangers, het personeel dat hen bedient en de lokale bevolking die zich op de achtergrond staande houdt. Alles baadt in overdaad, tot de eerste barsten in het vernis zichtbaar worden.

Er is een moord, maar niet de dader staat centraal—wel de vraag hoe het zover kon komen en wie het slachtoffer is. We leren gezinnen, stellen en einzelgängers kennen en prikken langzaam door hun zorgvuldig opgebouwde façades heen. Achter elk personage, hoe terloops ook geïntroduceerd, schuilt een diepere laag van verlangens en angsten.

Bedenker, schrijver en regisseur Mike White is de meester van de gênante situaties. Volwassenen gedragen zich als verongelijkte kinderen, zeggen wat beter ongezegd blijft en zwijgen waar woorden juist nodig zijn. Onder alles kolken oerdriften: woede, wellust, afgunst, vertwijfeling.

The White Lotus is onmiskenbaar queer. De biseksuele sensibiliteit van de maker sijpelt door in roze plotlijnen, expliciete homoseksualiteit, campy overdrijving en regelmatige, soms frontale, naaktheid. In seizoen één belandt hotelmanager Armond in een destructieve spiraal die eindigt in een orgie met medewerker Dillon, terwijl in seizoen twee de strenge Valentina ontdooit door de ambitieuze Mia. En dan is er Quentin, de decadente leider van een kliek rijke oudere homo’s met een jonge gigolo onder hun hoede.

Maar de ster van de serie blijft Tanya McQuoid, subliem vertolkt door Jennifer Coolidge. Een tragische diva, omringd door homo’s, maar ook een speelbal binnen hun intriges. Haar ondergang in seizoen twee is operawaardig. Haar profetische woorden—“Please! These gays, they’re trying to murder me!”—werden binnen de LGBT+ gemeenschap onmiddellijk heilige tekst.

Zelfs de heteroseksuele relaties zijn doordrenkt van ambiguïteit. Camerons aanrakingen richting Ethan roepen vragen op, terwijl de serie heteroseksuele dynamieken fileert en hun hypocrisie en giftigheid blootlegt. Bedrog, machtsstrijd en onderdrukte verlangens zijn overal.

Maar The White Lotus biedt meer dan queer representatie. Het is de toon, de thematiek, de ondermijning van conventies die de serie zo verfrissend maakt. Een satire op de jetset, een thriller in zijde en zonnebrandcrème, een tragedie—maar dan met een cocktail in de hand.

Gaat dat zien, het liefst in fijn gezelschap!

[Deze tekst is ook te beluisteren binnen aflevering 138 van Kulti Kulti, uitgezonden: zaterdag 8 maart 2025]