Iedere zomer reis ik, zonder koffers of ticket, terug naar mijn eigen verleden. Naar al die eerste keren die in dit seizoen lijken op te duiken uit de hitte: het jagen op een kamer, die wankele eerste stappen in het studentenleven, en ja, ook die eerste verliefdheid vol bittere en zoete pijn.

Het verschijnen van Call Me By Your Name door André Aciman, nu bewerkt en geïllustreerd door Sarah Maxwell-McNicol als graphic novel, brengt die herinneringen weer krachtig tot leven.

Toen ik het in 2007 als roman las, was ik diep geraakt. De prille liefde tussen de 17-jarige Elio en de 24-jarige student Oliver raakte me niet alleen, het fungeerde als een spiegel voor mijn eigen ervaringen: de koortsachtige wanhoop, de ontlading als het wederzijds blijkt, en de littekens wanneer het voorbijgaat. Hoewel ik zelden huil om een boek, stroomden toch de tranen bij de epiloog, als een stille bevestiging van hoe absoluut en onverwoestbaar die eerste liefde is.

Toen Luca Guadagnino het in 2018 verfilmde met Timothée Chalamet en Armie Hammer, omarmde de wereld het massaal. Hoewel het leeftijdsverschil door sommige criticasters destijds als bezwaarlijk werd ervaren, maakten de lome Italiaanse zon, de chemie tussen de acteurs en de melancholische noten van Sufjan Stevens het tot een geliefde film.

Nu, acht jaar later, is er dus die graphic novel. Queer illustrator Sarah Maxwell-McNicol brengt hierin het beste van de roman en het beste van de verfilming bij elkaar. De tekeningen zijn zwoel, idyllisch en een lust voor het oog. Elio en Oliver komen los van de associaties met de filmacteurs en het contrast tussen de leeftijden en hun lichaamsbouw is minder groot. Bovendien ademt het boek weer dat intieme perspectief: je zit niet van een afstand te kijken, maar rechtstreeks in het hitsige, oververhitte hoofd van Elio.

Het stemt me nostalgisch, maar gelukkig niet weemoedig. Het mysterie van de liefde wordt er alleen maar groter door.

Deze column is ook te beluisteren binnen aflevering 154 van Kulti Kulti, uitgezonden: zaterdag 15 augustus 2026

Na maanden kreeg ik weer eens een notificatie van de sex- en datingapp Grindr. Wie kon dat zijn? Een escort, een spammer, of, heel even, de liefde van mijn leven?

Het bleek.. de Amerikaanse koningin van de popmuziek, Madonna Louise Ciccone. Uit dankbaarheid voor de loyaliteit van “the gays” had ze deze app uitgekozen als kanaal om haar nieuwe album Confessions II te promoten. Nadat ik ter goedkeuring bevestigend had geklikt, nam ze de app zowat over met logo’s, visuals en audiosnippets.

Madonna en the gays.. Ze deelde primeurs van video’s en aankondigingen, en bracht scènes uit haar fameuze documentaire Truth or Dare opnieuw toe leven door met een groep queer vrienden pittige onthullingen te doen over elkaars seksleven. Ze sprak met warmte over de band die ze voelt met de LGBTI+-gemeenschap, en ging zelfs zover om op de albumcover te verschijnen als een roze driehoek, punt naar boven, als een onmiskenbaar eerbetoon aan ACT UP. Het was liefdevol, maar misschien ook een tikje nadrukkelijk.

Ooit was Madonna voor mij een voorbeeld van onverschrokkenheid en zelfexpressie. Nu leek ze ineens het ultieme icoon met een empty nest, die wanhopig probeerde de banden aan te halen met de fans uit haar glorietijd. Ik temperde mijn verwachtingen voor het album en hield mijn hart vast toen ik hoorde dat dit een vervolg moest zijn op Confessions on a Dance Floor, inmiddels 21 jaar oud.

Toch was er hoop. Ze had dit keer niet gekozen voor een team hippe songwriters, maar werkte opnieuw samen met producer Stuart Price en keerde terug naar haar oude platenlabel. Zou dit eindelijk weer een album worden zonder de versplintering en het achter trends aanhobbelen in de hoop relevant te blijven? Zou dit meer zijn dan een opmaat naar nóg een tour?

Tot mijn verrassing is Confessions II een hechte, coherente plaat geworden. Het is geen letterlijke opvolger van de eerste Confessions, maar een breder werk. Madonna verwijst in haar songs, en in de korte film die het album begeleidt, naar eerdere fases uit haar carrière. Ze doet dat smaakvol, met een knipoog, zonder zichzelf te herhalen. Eclectisch, maar fris.

In haar teksten toont ze zich kwetsbaar. Ze zingt openhartig over haar overleden broer Christopher, met wie ze jarenlang gebrouilleerd was. Ze verklankt haar teleurstelling richting haar stiefmoeder en rekent af met een paar mannen uit haar verleden. Met haar dochter Lola zingt ze een duet over hun complexe relatie en de strubbelingen daarin. Het is persoonlijker dan ik had verwacht en eerlijker dan ze in jaren is geweest.

Hoewel het album pas een week uit is, ben ik nu al verknocht. De vraag wat voor mij de soundtrack van zomer 2026 zal zijn, lijkt beantwoord. De track Danceteria geeft me kippenvel met zijn razendsnel wisselende stijlreferenties. Het herinnert me aan de Madonna die ik ooit leerde kennen, en die me toen zo wist te raken.

Hier spreekt een dankbare gay.

Deze column is ook te beluisteren binnen aflevering 153 van Kulti Kulti, uitgezonden: zaterdag 11 juli 2026

De deurbel schalt. Het is maar voor een pakketje, maar mijn hart bonkt in mijn keel. In de verte hoor ik sirenes en ze komen vervaarlijk dichtbij. Ik laat alles vallen en spits mijn oren. In het trappenhuis heerst geen rust meer, maar een duizelingwekkende rookgeur en een beklemmende stilte die de gang onveilig maakt.

23 mei, om 5 uur ’s nachts, denderden de laarzen door de gang. Alle zes appartementen moesten snel ontruimd worden. Urenlang stonden we toe te kijken hoe nummer 73 veranderde in een zwartgeblakerd hol. Ik trof mijn Russische buurman, die ook gay is en direct boven het brandende appartement woonde. We groetten elkaar voorheen slechts vriendelijk, maar in die nacht doorbraken we die anonimiteit. We zijn verbonden door de schrik. Die verbondenheid werd nog versterkt toen ik las wat mijn buren deelden in de nu uit nood opgestelde buurtjes-app, en ik ben erg geschrokken van de verhalen die daar naar boven kwamen over die nacht.

Het trieste is dat buurvrouw Tineke de brand niet heeft overleefd. Ze was berucht in de buurt en kampte met zware psychische problemen en verslaving. Menigmaal hoorde ik haar schreeuwen, midden in de nacht. De tragiek is dat we gewend waren geraakt aan haar schreeuw om aandacht, maar dat we haar niet konden helpen en juist niet op het moment dat de nood het hoogst was. Nu hangt er een schuldige stilte rond haar woning.

Naast de dichtgetimmerde voorgevel schemert een andere kras op de ziel van dit pand door, want de overgeverfde leus “HVO Kanker homo” was maandenlang zichtbaar. Ik denk aan de geschiedenis van dit woonblok, de botsende stijlen en het Joodse gezin dat hier ooit weggehaald werd. Al deze gebeurtenissen zijn onderdeel van de huid van dit pand. De brand is niet het begin, maar de nieuwste toevoeging aan een archief van pijn waar ik dagelijks langs loop.

De laksheid van woningcorporatie Eigen Haard is om woedend van te worden. Ze lieten ons vorig jaar al een maand zonder hoofddeur zitten en nu reageren ze met dezelfde institutionele onverschilligheid op de schade en de nog altijd hangende geur van dood. Het contrast tussen hun bureaucratische taal en de rauwe realiteit in de gang is beledigend.

De anonimiteit is in ieder geval doorbroken. De veiligheid was een illusie, maar de verbinding is nu een feit. De rust in de gang is niet langer een afwezigheid van mensen, maar een aanwezigheid van alles wat is verloren.

Deze column is ook te beluisteren binnen aflevering 152 van Kulti Kulti, uitgezonden: zaterdag 13 juni 2026

Nog bijkomend van de schrik van de voor mij aangerichte surprise party in café Saarein overpeins ik mijn verse vijftigheid. Ik spit mijn archief door en stuit op audiocolumns van een half leven geleden tot aan nu. Op mijn 28ste was ik fatalistisch, bijna teleurgesteld niet toegelaten te zijn tot de club van 27. De bewuste column werd bijgestaan door de klanken van Madonna’s Die Another Day.

Tien jaar later verloor ik mezelf in de door Marianne Faithfull vertolkte Ballad of Lucy Jordan en de eerste tekenen van desillusie en verval. Op mijn 40ste kwam er eindelijk wat relativering, maar koos ik een pittige versie van Yoko Ono’s Move On Fast om daar een soort nu-of-nooit aan toe te voegen. Als vijftiger voelt het allemaal toch weer net even anders. Hier vijf persoonlijke inzichten:

Eén. Ophouden met slopen. Tot mijn veertigste incasseerde mijn lichaam alles laconiek. Nu zijn de rollen omgedraaid. Mankementen zijn de taal waarin mijn lijf om onderhoud smeekt. De overgang van straffen naar verzorgen is geen overgave maar bittere noodzaak. Ik ben niet langer de roekeloze gebruiker van mijn lijf, maar een wat onwennige conciërge ervan.

Twee. Mijn buitenkant, mijn keus. Ik heb me lang geschaamd voor wat anderen wel niet zouden vinden van mijn cosmetische ingrepen. Maar die schaamte ben ik voorbij, net als de illusie dat een ander uiterlijk de binnenkant verandert. Terwijl ik vijftig jaar queer geschiedenis meedraag, mag de spiegel tonen waar ik me prettig bij voel. Mijn uiterlijk en mijn waarheid houden elkaar in balans.

Drie. Forceren is ijdele hoop. Volwassenheid is een wapenstilstand met je eigen aard. Op mijn veertigste dacht ik dat alles nog goed zou kunnen komen als ik maar mijn stinkende best deed. Nu weet ik dat forceren zinloos is als het fundament niet klopt. De overgevoeligheid, chaos en hyperfocus horen bij wie ik ben. Rust vinden op je vijftigste betekent de ruis accepteren en ophouden met het onmogelijke eisen van jezelf.

Vier. Blijven staan. De seksuele motor sputtert inmiddels wat vaker en dat is een bevrijding. Geen verlies, maar winst aan tijd. Gisteravond bij de feesttaart bleef ik de hele avond op dezelfde plek staan. Waar ik vroeger de ideale gastheer had gespeeld, volgde ik nu mijn ware natuur als muurbloempje. Het ontroerde me diep dat ik niet meer hoefde te rennen, maar dat iedereen uiteindelijk naar mij toe bewoog. Als mensen daar een oordeel over hadden, dan had ik daar vrede mee.

Vijf. Er nog zijn is de revolutie. De waarde van mijn leven meet ik allang niet meer af aan een ideaalbeeld. Het gaat om de band met de gevoelsgenoten en de mensen die me begrijpen en van me houden zoals ik ben. Dat we er na al die jaren nog steeds zijn, is de enige revolutie die telt. De loyaliteit, warmte en betrokkenheid van die getuigen maken dat ik er mag zijn. Zowaar ik daar bij die taart stond.

En zo vallen de puzzelstukken van een halve eeuw op hun plek. Geen Madonna die me opjaagt in een dans met de dood en geen Lucy Jordan die weemoedig droomt over die witte sportwagen. Terwijl we doordraaien naar de toekomst hoef ik even helemaal niks. Ik blijf staan waar ik sta. Op mijn vijftigste kies ik voor David Bowie en zijn Golden Years.

Deze column is ook te beluisteren binnen aflevering 150 van Kulti Kulti, uitgezonden: zaterdag 11 april 2026

In een tijd waarin we bestookt worden met allerlei vormen van artificiële intelligentie, van beloftes over gouden bergen tot doemscenario’s van armoede en menselijke overbodigheid, verlang ik terug naar een simpelere basis.

Hoewel ik handig gebruikmaak van hulpmiddelen die de puntjes op de i kunnen zetten, knap ik af op de populaire chatbots. Niet alleen zijn ze ethisch dubieus door hun steun aan machtswellustelingen en de enorme hoeveelheid energie die ze opslurpen. Ze zijn bovenal zielloos. Deze taalmodellen blinken vooral uit in het je naar de mond praten. Ze maken indruk met hun ogenschijnlijke eruditie, maar dit blijkt regelmatig pure bluf, gebakken lucht of ronduit onzin te zijn.

Veel milieuvriendelijker en minder manipulatief dan deze moderne modellen van waanpraat, zijn de originele orakels. Als eeuwige twijfelaar met een onverzadigbare behoefte aan antwoorden, bieden zij me meer uitkomst dan welke verslavende digitale assistent ook.

Mijn favoriet is de I Ching, in de versie van de Stichting Akasha. Het werpen van de drie muntjes, terwijl ik inwendig plechtig mijn vraag herhaal, opent de deur naar mijn intuïtie. De antwoorden, ondoorgrondelijk en dubbelzinnig, wakkeren nieuwe inzichten aan. Door die schijnbare willekeur word ik me bewust van zaken die eerder nog verborgen bleven.

De tarot is me wat weerbarstiger. Omdat ik auditief ingesteld ben, spreken beelden minder tot me dan tot een visueel georiënteerd mens. Bovendien is mijn Rider-Waite deck inmiddels versleten. De voorstellingen zijn vaag geworden en afgebladderd door jarenlang schudden.

Serendipiteit is een duur woord en een groot goed: het geschenk van een juiste vondst doen terwijl je eigenlijk naar iets anders zocht. Ik mocht dan toe zijn aan een nieuw orakel, het orakel moest ook toe zijn aan mij.

Tijdens mijn interview met Antoine van Vrolijk Boeken en Films werd mijn blik steeds naar een felgekleurd pakketje getrokken. Nog voor de opname klaar was, wist ik: dit is het. Tweedehands, maar nog in de folie, lag daar de Queer Tarot van Ashley Molesso en Chess Needham.

Dit deck blijkt een openbaring: een baken van inclusiviteit en queer euforie. De afgebeelde mensen zijn uiterst divers in sekse, genderexpressie, kleur, validiteit, leeftijd en lichaamstype. De liefde en zorg waarmee deze kaarten zijn gemaakt raken me diep. Het stemt me, ondanks alle ellende in de wereld, hoopvol en oprecht vrolijk.

Deze column is ook te beluisteren binnen aflevering 149 van Kulti Kulti, uitgezonden: zaterdag 14 maart 2026

De nacht van woensdag op donderdag was ik, na een eeuwigheid, weer eens beland in de gay sauna op de Nieuwezijds. Deels kwam het door die sappige verhalen uit Ype Driessens roman Vanilla. Die hadden me echt geïnspireerd om weer eens wat te wagen. Maar er hing ook iets anders boven mijn hoofd: de halfjaarlijkse afspraak voor het GGD-onderzoek. Het zou vooral jammer zijn om die vragenlijst over mijn seksuele leven weer helemaal blanco te laten. Dus besloot ik even na middernacht de drempel over te stappen.

Ik had al een drukke dag achter de rug en er waren nog maar twee uurtjes tot sluitingstijd, dus ik hield mijn verwachtingen in toom. Het bleek queer night te zijn, een avond voor alle genderidentiteiten. Ik nipte van mijn wijn en keek om me heen. Ik genoot van de aanblik van al die verschillende mensen en voelde me trots en verbonden met die warme, intieme gemeenschap.

Daarna douchte ik me en ging de droge sauna in voor een pittige zweetsessie. Terwijl ik daar zat en voelde hoe al mijn poriën zich openden, besefte ik pas hoezeer ik die hitte gemist had. Als dít het hoogtepunt van de nacht zou blijven, dacht ik, dan heb ik daar nu al vrede mee.

Wat soezerig nam ik daarna plaats op het zwarte leer van het filmhoekje. Nog voor ik doorhad wat voor pornofilm er eigenlijk draaide, kwam er een prachtige man bij me staan. Hij keek me doordringend aan met grote, roodbruine ogen en begon me te strelen. Mijn borst, mijn buik en ja, toen lager. Natuurlijk wilde ik met hem wel mee naar een cabine.

Maar toen hij zijn naam zei, was ik even helemaal sprakeloos. Deze man, een prachtige Zuid-Amerikaan, fit en zalig harig, kende ik namelijk van zijn profiel op Grindr. Niet dat ik hem daar ooit had durven aanspreken. Ik had altijd gedacht dat een man als hij nooit op iemand zoals ik zou vallen.

En in die cabine bleek hij nog veel leuker dan ik me ooit had voorgesteld. Hij was overal voor in. We verkenden elkaars lijf, we voelden, proefden, zoenden en meer. Op een gegeven moment hield ik hem mijn flesje poppers voor. Hij snoof er gretig van en bood me even daarna een slokje aan van zijn Aperol Spritz, wat me gek genoeg ontroerde. Dat contrast in de uitwisseling: die chemische roes en dan die frisse, bittere drank. Hij was zelfverzekerd, maar totaal niet arrogant. Hij gaf me de ruimte om mezelf te laten gaan, me niet te generen, en genoot ondertussen van het moment, en deed zijn ding. Ik kon het bijna niet geloven.

Na de ontlading bleven we nog een hele tijd praten. Hij vertelde over zijn passies, zijn echtgenoot, zijn leven hier in Amsterdam. En hij was ook oprecht geïnteresseerd in mij. Hij voegde me zelfs toe op Insta. Pas toen de lichten keihard aangingen en het personeel ons dringend vroeg om het pand te verlaten, gingen we weer ieder onze eigen weg.

Toen ik naar buiten liep, sneeuwde het ineens flink. De vlokjes tintelden op mijn kruin en smolten direct op mijn wangen, die nog helemaal nagloeiden.

Deze column is ook te beluisteren binnen aflevering 148 van Kulti Kulti, uitgezonden: zaterdag 14 februari 2026

Ik had me nog zo voorgenomen me dit jaar nergens toe te verplichten. Geen goede voornemens, geen grootse plannen. En toch kon ik het niet helemaal laten. Die ijdele hoop van nieuwe ronde, nieuwe kansen kreeg toch vat op me.

Zou dit dan het jaar worden waarin ik eindelijk weer eens stappen in de liefde zou durven zetten, zodoende de man van mijn leven te ontmoeten? Of toch eerst die overtollige kilootjes kwijtraken? Ik zou opnieuw dat crashdieet van 800 kilocalorieën kunnen doen, maar wist ik inmiddels niet uit ervaring dat al dat gewicht er na een jaar, met rente, toch weer aan zou komen? Misschien eerst wat meer discipline. En niet meer thuis die wijn opentrekken.

Na een week bleken al mijn mooie plannen ondergesneeuwd. Binnen een paar dagen lag ik, tussen de drank en de borrelnoten, me te vergapen aan de prachtige acteurs in de homo-erotische romcomserie Heated Rivalry. Er leek verder weinig te bestaan. Geen boze buitenwereld, maar ook geen toekomstige doelen.

Toch lukte het me om één ding van de grond te krijgen: mijn kettlebells. Anderhalf jaar geleden in een opwelling gekocht bij die veel te goedkope winkel. Ik wilde eigenlijk zwaarder, maar koos voor twee keer zes kilo. Achteraf een prima keuze, want de grotere gewichten werden later teruggeroepen omdat ze radioactief bleken.

Een jaar lang deed ik mijn stinkende best. Op YouTube vond ik een full body HIIT-workout met kettlebells. Zoals gebruikelijk liep ik hard van stapel. Ego en perfectionisme deden hun werk. Ik zette hoog in, forceerde, en verrekte meerdere keren mijn nek en onderrug. Trainen werd iets wat ik, noodgedwongen, sporadisch deed.

Het verschil kwam echter toen ik Atomic Habits van James Clear herlas. Zijn pleidooi om een gewoonte terug te brengen tot iets belachelijk kleins bleef hangen. Geen heroïek, alleen herhaling.

Ik begon met één minisetje. Dan stoppen. Twee dagen later weer. Heel langzaam uitbreiden. Het voelde absurd, maar het werkte.

Nu zwier en zwaai ik mezelf warm en werk ik me via vier sets van vier oefeningen in het zweet. Ik ben er nog lang niet, maar ik merk verandering. Het lijkt ook alsof ik overal net iets beter tegen kan: de kou buiten, het dagelijkse onheil in het nieuws, en zelfs het seniele gezwets van de Amerikaanse president.

Deze column is ook te beluisteren binnen aflevering 147 van Kulti Kulti, uitgezonden: zaterdag 10 januari 2026

Met mijn boodschappentas gevuld met hutspot en goedkope shiraz, mijn weg van de supermarkt naar huis vervolgend, word ik overvallen door een groezelig vaalgrijs. Terwijl de lucht dichttrekt, voel ik nattigheid. In de verte rommelt het vervaarlijk. Ondanks de zachte temperatuur dreigt een stortbui: een bijna zomerse slagregen midden in de winter.

Binnen een minuut begint het te hozen. Ik moet snel handelen. Omdat ik geen paraplu bij me heb en slechts gekleed ben in een overmoedige demi-saison, ren ik naar de dichtstbijzijnde plek om te schuilen. Het lot brengt mij naar een tramhalte.

Opgelucht schuif ik me onder het afdakje, dat nu ratelt onder de neerslag, en word ik me twee dingen gewaar. Ten eerste dat dit een “opgeheven” halte is, waar voorlopig geen tram meer zal stoppen. Ten tweede dat ik niet de enige ben die toevlucht heeft genomen tot dit hokje..

Een armlengte van me af staat een jong stel, twee jongens, vermoedelijk studenten, die elkaar hartstochtelijk zoenen. “A Streetcar Named Desire” schiet me te binnen, de titel van het toneelstuk van Tennessee Williams, in het Nederlands vertaald als “Tramlijn Begeerte”.

Ze tongen vol overgave, alsof de wereld uit niets anders bestaat dan hun liefde en hun lust. Het ontroert me, doet me even terugdenken aan mijn studententijd, aan de roekeloze vanzelfsprekendheid waarmee intimiteit toen kon ontstaan.

Tegelijk voel ik een zekere schroom. Ben ik niet hinderlijk hun “vrijplaats” binnengelopen? Verstoor ik hun teder samenzijn simpelweg door er te zijn? Misschien zien ze me niet eens, en zou mijn plotselinge aanwezigheid hen juist doen schrikken zodra ze me wél opmerken.

Graag zou ik ad rem zijn, hen luchtig willen begroeten met een opmerking die het moment verlicht, maar ik raak verstrikt in de trapgeest, de esprit d’escalier: die frustratie wanneer de juiste woorden pas opkomen als het moment zich al heeft teruggetrokken.

Ik weet niet waar ik het moet zoeken en hoe ik me moet houden. Ik wil geen bullebak zijn, geen zeur, geen donkere schim in hun ooghoek. Ik zou willen laten blijken dat ik een geestverwant en gevoelsgenoot ben, een medelevende voorbijganger misschien, maar ik wil in geen geval de indruk wekken dat ik een bemoeial ben, of, godbetert, zo’n vieze voyeur.

Om me toch een houding te geven, pak ik mijn smartphone erbij en open de buienradar. Ik tuur naar het scherm alsof zíj even niet bestaan.

Even later rennen ze lachend naar de overkant van de straat, naar de tramhalte daar; het zoenen wordt daar zonder aarzeling hervat. Ik wend mijn blik af.

De grafiek in de app geeft aan dat de hevigste regen nu gelukkig voorbij is..

Deze column is ook te beluisteren binnen aflevering 146 van Kulti Kulti, uitgezonden: zaterdag 13 december 2025

Eens per jaar duik ik weg en dompel ik me onder in familieverhalen. Eens per jaar laat ik alles vallen en nestel ik me onder een dekentje om alle nieuwe afleveringen van de serie Oogappels achter elkaar te bekijken. Onlangs verscheen het zevende, en daarmee laatste seizoen van deze geliefde en gelauwerde dramareeks.

Ondanks het succes besloten regisseur en bedenker Will Koopman en scenarioschrijvers Roos Ouwehand en Lex Passchier dat de koek op was, en het verhaal verteld. Een moedige keuze, want door de populariteit hadden ze best nog even door kunnen gaan. In plaats van uitmelken kozen ze voor waardig afsluiten.

Oogappels, van BNNVARA, was voor het eerst te zien in 2019 en nam ons mee in het wel en wee van vier gezinnen met puberende jongeren. Via dwarsverbanden en voor velen herkenbare situaties waren we getuige van ruzie en rebellie, verwijt en spijt. Het hield daarmee het midden tussen zwaar drama en luchtig vermaak. De kracht lag in de warmte en nuance waarmee de personages werden geschetst: allemaal op hun eigen manier feilbaar, maar toch om van te houden.

De puberperikelen werden knap verweven met de persoonlijke problemen van de ouders, en die van de generatie daarboven. De grootouders vervulden bovendien de rol van adviseurs. Tussen de scènes door deelden ze, vaak op nonchalante wijze, inzichten en levenswijsheden over rouw, twijfel, vertrouwen en identiteit.

Diversiteit was troef, niet alleen in leeftijd, kleur, klasse en religie, maar ook in seksuele en genderidentiteit. Wat roze representatie betreft was er Chris, gespeeld door Thor Braun: een gevoelige, eigenzinnige jongen die make-up en opvallende kleding droeg, en die daar helaas om gepest en bedreigd werd. Zijn worsteling raakte me als queer homoman in het bijzonder, en zijn verliefdheid op de trans persoon Sammie, gespeeld door Moos Boeke, vertederde me.

Doordat alle personages innig verstrengeld waren in plotlijnen en onderlinge verhoudingen, en niemand uiteindelijk het morele gelijk had, werd de kijker verleid zich te verdiepen in mensen die verder van hem of haar af stonden. Empathie, ontdekken wat anderen drijft en hoe je zelf in elkaar steekt, gecombineerd met eerlijke communicatie, keerde telkens terug.

Ontroerd bekeek ik de scène aan het eind waarin Chris, op het voor hem juiste moment, uit de kast kwam voor zijn familie:

“Ik weet dat jullie dat misschien wel wisten, of weten, maar ik heb er in het verleden ook wel vaag over gedaan. En er was een tijd dat ik voelde dat ik helemaal niet uit de kast hoefde te komen. Dat vind ik nog steeds, dat iedereen dat lekker zelf moet weten. Maar ik ben nu op het punt dat ik het hardop wil zeggen tegen jullie allemaal.”

Mijn bingewatch zit er helaas weer op. De pubers zijn jongvolwassenen geworden, de ouders middelbaar, en iedereen, inclusief mezelf, heeft ondertussen veel geleerd. Misschien is dat wel de stille kracht van Oogappels: dat je met elke aflevering iets meer begrijpt van de mensen om je heen, en een beetje ook van jezelf.

Deze column is ook te beluisteren binnen aflevering 144 van Kulti Kulti, uitgezonden: zaterdag 11 oktober 2025

De afgelopen MTV Video Music Awards leverden een indringende introductie op. Singer-songwriter Conan Gray (1998), bekend uit de indie-scene, betrad het internationale erepodium van de popmuziek met een Shakespeariaans tafereel. Hij zong zijn single Vodka Cranberry te midden van een bloemenzee en een tombe, waar hij afscheid nam van het lichaam van zijn geliefde. Er was een tedere hand op het hart, een verscheurende hoge F5 en een slok van een giftig ogende vloeistof. Het meest bijzondere: zijn geliefde was een andere jongeman. Bijgestaan door vriend en acteur Corey Fogelmanis belichaamde deze scène het tragische eind van een verboden relatie, van Romeo en Julius.

Onlangs verscheen Gray’s vierde album Wishbone, zijn meest queere verzameling songs tot nu toe. Voor de oplettende luisteraar waren er eerder al wel signalen, maar deze waren meestal bedekt of bewust vaag gehouden. Denk aan de song Heather, waarin hij een verlangen bezingt zonder een geslacht te benoemen. Op zijn debuut Kid Krow (2020) behandelt hij in The Story wél een gay relatie, maar dan buiten zijn eigen ervaring om:

“And when I was younger
I knew a boy and a boy
Best friends with each other
But always wished they were more
’Cause they loved one another
But never discovered
’Cause they were too afraid of what they’d say
Moved to different states”

Conan heeft zich ondertussen, in zijn lyriek en in interviews, laten kennen als iemand die wars is van labels en zijn privéleven gescheiden houdt van zijn muziek. Toch is hij van meet af aan de archetypische buitenstaander: de verlegen jongen uit een gebroken gezin met een alcoholistische vader, half Iers-Amerikaans, half Japans, die vanuit zijn slaapkamer liedjes en verhalen de wereld instuurt via YouTube.

Met Wishbone wordt het onbestemde smachten explicieter. Een drieluik van videoclips toont Conan stoeiend, verstrengeld en zoenend met de eerder genoemde Corey Fogelmanis. Samen vertellen ze een roze liefdessaga van passie, jaloezie en latere desillusie.

De meeste songs op het album lijken te zijn geworteld in dezelfde prille liefdeservaringen. In Actor bezingt hij een geliefde die zijn gevoelens verbergt en hetero speelt. In Romeo klinkt de bittere constatering slechts “een experiment” te zijn geweest voor die ander. En My World is zowel een afrekening als een uitroep van zelfbeschikking:

“So, you can keep drinking and living a lie
And talking all low when you’re out with the guys
Doesn’t matter to me, it won’t affect my life
’Cause I don’t care anymore

But why?
It’s my world and it’s my life
It’s my girl and it’s my guy
I’ll kiss ’em if I might like
I don’t have you in mind”

Muzikaal grijpt de productie terug naar de jaren ’90. De slepende gitaren en britpoppy instrumentatie doen denken aan Oasis, en soms lijkt hij met zijn melancholische snik The Cranberries tot leven te wekken.

Zijn zang blijft herkenbaar jongensachtig: soms lieflijk hoog, soms spottend nonchalant à la Beck, maar altijd mooi gedoseerd. Een hoogtepunt is Nauseous, waarin hij pijnlijk eerlijk, soms fluisterend, zijn angst verklankt om een geliefde te durven vertrouwen:

“Too trusting and loving, depending and kind
Behind every kiss is a jaw that could bite
And maybe that’s why I feel safe with bad guys
Because when they hurt me, I won’t be surprised

Your love is a threat and I’m nauseous
Scares me to death, how I want it
Not common sense, but I’m haunted
By people who’ve left, so you scare me to death
Yeah, you scare me”

Het gehele album is te beluisteren hier op Spotify of hier op Youtube.

Deze column is ook te beluisteren binnen aflevering 143 van Kulti Kulti, uitgezonden: zaterdag 13 september 2025