Eens per jaar duik ik weg en dompel ik me onder in familieverhalen. Eens per jaar laat ik alles vallen en nestel ik me onder een dekentje om alle nieuwe afleveringen van de serie Oogappels achter elkaar te bekijken. Onlangs verscheen het zevende, en daarmee laatste seizoen van deze geliefde en gelauwerde dramareeks.

Ondanks het succes besloten regisseur en bedenker Will Koopman en scenarioschrijvers Roos Ouwehand en Lex Passchier dat de koek op was, en het verhaal verteld. Een moedige keuze, want door de populariteit hadden ze best nog even door kunnen gaan. In plaats van uitmelken kozen ze voor waardig afsluiten.

Oogappels, van BNNVARA, was voor het eerst te zien in 2019 en nam ons mee in het wel en wee van vier gezinnen met puberende jongeren. Via dwarsverbanden en voor velen herkenbare situaties waren we getuige van ruzie en rebellie, verwijt en spijt. Het hield daarmee het midden tussen zwaar drama en luchtig vermaak. De kracht lag in de warmte en nuance waarmee de personages werden geschetst: allemaal op hun eigen manier feilbaar, maar toch om van te houden.

De puberperikelen werden knap verweven met de persoonlijke problemen van de ouders, en die van de generatie daarboven. De grootouders vervulden bovendien de rol van adviseurs. Tussen de scènes door deelden ze, vaak op nonchalante wijze, inzichten en levenswijsheden over rouw, twijfel, vertrouwen en identiteit.

Diversiteit was troef, niet alleen in leeftijd, kleur, klasse en religie, maar ook in seksuele en genderidentiteit. Wat roze representatie betreft was er Chris, gespeeld door Thor Braun: een gevoelige, eigenzinnige jongen die make-up en opvallende kleding droeg, en die daar helaas om gepest en bedreigd werd. Zijn worsteling raakte me als queer homoman in het bijzonder, en zijn verliefdheid op de trans persoon Sammie, gespeeld door Moos Boeke, vertederde me.

Doordat alle personages innig verstrengeld waren in plotlijnen en onderlinge verhoudingen, en niemand uiteindelijk het morele gelijk had, werd de kijker verleid zich te verdiepen in mensen die verder van hem of haar af stonden. Empathie, ontdekken wat anderen drijft en hoe je zelf in elkaar steekt, gecombineerd met eerlijke communicatie, keerde telkens terug.

Ontroerd bekeek ik de scène aan het eind waarin Chris, op het voor hem juiste moment, uit de kast kwam voor zijn familie:

“Ik weet dat jullie dat misschien wel wisten, of weten, maar ik heb er in het verleden ook wel vaag over gedaan. En er was een tijd dat ik voelde dat ik helemaal niet uit de kast hoefde te komen. Dat vind ik nog steeds, dat iedereen dat lekker zelf moet weten. Maar ik ben nu op het punt dat ik het hardop wil zeggen tegen jullie allemaal.”

Mijn bingewatch zit er helaas weer op. De pubers zijn jongvolwassenen geworden, de ouders middelbaar, en iedereen, inclusief mezelf, heeft ondertussen veel geleerd. Misschien is dat wel de stille kracht van Oogappels: dat je met elke aflevering iets meer begrijpt van de mensen om je heen, en een beetje ook van jezelf.

Deze column is ook te beluisteren binnen aflevering 144 van Kulti Kulti, uitgezonden: zaterdag 11 oktober 2025