De nacht van woensdag op donderdag was ik, na een eeuwigheid, weer eens beland in de gay sauna op de Nieuwezijds. Deels kwam het door die sappige verhalen uit Ype Driessens roman Vanilla. Die hadden me echt geïnspireerd om weer eens wat te wagen. Maar er hing ook iets anders boven mijn hoofd: de halfjaarlijkse afspraak voor het GGD-onderzoek. Het zou vooral jammer zijn om die vragenlijst over mijn seksuele leven weer helemaal blanco te laten. Dus besloot ik even na middernacht de drempel over te stappen.

Ik had al een drukke dag achter de rug en er waren nog maar twee uurtjes tot sluitingstijd, dus ik hield mijn verwachtingen in toom. Het bleek queer night te zijn, een avond voor alle genderidentiteiten. Ik nipte van mijn wijn en keek om me heen. Ik genoot van de aanblik van al die verschillende mensen en voelde me trots en verbonden met die warme, intieme gemeenschap.

Daarna douchte ik me en ging de droge sauna in voor een pittige zweetsessie. Terwijl ik daar zat en voelde hoe al mijn poriën zich openden, besefte ik pas hoezeer ik die hitte gemist had. Als dít het hoogtepunt van de nacht zou blijven, dacht ik, dan heb ik daar nu al vrede mee.

Wat soezerig nam ik daarna plaats op het zwarte leer van het filmhoekje. Nog voor ik doorhad wat voor pornofilm er eigenlijk draaide, kwam er een prachtige man bij me staan. Hij keek me doordringend aan met grote, roodbruine ogen en begon me te strelen. Mijn borst, mijn buik en ja, toen lager. Natuurlijk wilde ik met hem wel mee naar een cabine.

Maar toen hij zijn naam zei, was ik even helemaal sprakeloos. Deze man, een prachtige Zuid-Amerikaan, fit en zalig harig, kende ik namelijk van zijn profiel op Grindr. Niet dat ik hem daar ooit had durven aanspreken. Ik had altijd gedacht dat een man als hij nooit op iemand zoals ik zou vallen.

En in die cabine bleek hij nog veel leuker dan ik me ooit had voorgesteld. Hij was overal voor in. We verkenden elkaars lijf, we voelden, proefden, zoenden en meer. Op een gegeven moment hield ik hem mijn flesje poppers voor. Hij snoof er gretig van en bood me even daarna een slokje aan van zijn Aperol Spritz, wat me gek genoeg ontroerde. Dat contrast in de uitwisseling: die chemische roes en dan die frisse, bittere drank. Hij was zelfverzekerd, maar totaal niet arrogant. Hij gaf me de ruimte om mezelf te laten gaan, me niet te generen, en genoot ondertussen van het moment, en deed zijn ding. Ik kon het bijna niet geloven.

Na de ontlading bleven we nog een hele tijd praten. Hij vertelde over zijn passies, zijn echtgenoot, zijn leven hier in Amsterdam. En hij was ook oprecht geïnteresseerd in mij. Hij voegde me zelfs toe op Insta. Pas toen de lichten keihard aangingen en het personeel ons dringend vroeg om het pand te verlaten, gingen we weer ieder onze eigen weg.

Toen ik naar buiten liep, sneeuwde het ineens flink. De vlokjes tintelden op mijn kruin en smolten direct op mijn wangen, die nog helemaal nagloeiden.

Deze column is ook te beluisteren binnen aflevering 148 van Kulti Kulti, uitgezonden: zaterdag 14 februari 2026