Naar vriendschap had ik zulk een mateloos verlangen, maar wist deze niet te vinden, totdat Angela en ik elkaar ontmoetten, ergens midden jaren ’90. Zij was tegen de 40, ik begin 20. Het was op die deeltijdschrijversopleiding dat we voor het eerst in gesprek kwamen. We bleken ook nog eens dezelfde trein van Amsterdam naar Nijmegen terug te nemen.

Na een middelbare schooltijd vol pesterijen en eenzaamheid, waarin ik naast mijn eigen seksuele identiteit ook nog mijn weg probeerde te vinden, was zij de eerste vriendin die mij nam voor wie ik was, mij niet veroordeelde, maar mij juist benaderde met belangstelling en begrip.

Ze fascineerde me meteen. Angela was een grande dame met een geheel eigen stijl, met haar befaamde staartje dat speels boven op haar hoofd prijkte, als een antenne die allerlei creatieve ideeën opving uit de ether.

Creatief was ze, op zoveel gebieden. Alles wat haar interesseerde, maakte ze zich eigen. Van schrijven tot grafisch ontwerpen voor Second Life, van keramiek, schilderen tot toneelspelen: ze kon het allemaal, en wist alles te voorzien van haar speciale signatuur. Zeer dierbaar zijn de momenten waarop we samenwerkten. Hoe ik het geluid mocht vormgeven bij haar animatie van een boom die in een vrouw veranderde. Hoe zij, met plezier en verve, de door mij geschreven rol van helse hospita speelde.

Angela zei dat ze niet in Tijd geloofde. Dat het een door mensen bedacht concept was. Als ik aan onze vriendschap denk, geef ik haar helemaal gelijk. Hoewel de Schrijversvakschool ’em niet werd en we allebei verhuisden – zij van de woongroep naar een eigen woning, ik naar Amsterdam – bleven we elkaar met de regelmaat van een paar keer per jaar zien, en de tijd leek daarbij stil te staan. Moeiteloos wisten we altijd weer de draad op te pakken waar we die de vorige keer hadden gelaten.

Dan belde ik bij haar aan, en ze verwelkomde me met een warme omhelzing. Ze verwende me met bijvoorbeeld zelfgemaakte uiensoep, quiche met asperges of een toetje met veel vers fruit. We wisselden culturele tips uit. Zo wist ze me, door haar aanstekelijke manier van vertellen, nieuwsgierig te maken naar het werk van Renate Dorrestein en A.F.Th. Haar haarfijne film-analyses maakten dat ik nog intenser van die films kon genieten.

Het leeuwendeel werd echter besteed aan bijpraten, vaak totdat we de zon op zagen komen. Over elkaars leven, over prangende vragen naar het “waarom” en vooral het “hoe”. Over het zich onbegrepen of depressief voelen. Angela was, naast hyper-intelligent, ook hoogsensitief. Ze was een vrijdenker die onbeschroomd zei wat ze vond, niet om ruzie te veroorzaken, maar om te nuanceren en te verduidelijken. Hoewel ik conflicten het liefst vermijd, leerde ze me dat je in vriendschappen prima op bijzaken van mening kan verschillen zonder de ander te verliezen.

De laatste jaren waren bitterzoet. Aan de ene kant was ik superblij voor haar dat ze zich psychisch zoveel beter en gelukkiger voelde. Aan de andere kant merkte ik, en dat is typerend voor als je elkaar met tussenposes ziet, dat haar fysieke gezondheid achteruitging.

Ik had haar zo graag nog zeker 15 à 20 mooie jaren gewenst, maar dat zat er niet in. Ze kreeg mokerslag op mokerslag te verduren middels het slechtst denkbare nieuws. Toen ze in het ziekenhuis lag, was het amper te bevatten. Aan de telefoon klonk ze helder en vol levenslust. Even begaven we ons weer in onze gebruikelijke ongedwongen spontane bewustzijnsstroom. Ze vertelde me een jeugdherinnering die ineens opborrelde. We lachten even voluit en onbedaarlijk. En ondanks al haar pijn, was ze nog steeds begaan met, en geïnteresseerd in, wat er zich binnen haar vriendenkring afspeelde.

Angela heeft me laten zien hoe machtig het is, in alle kwetsbaarheid, jezelf te durven zijn. Ze heeft me boven alles geleerd hoe prettig, vertrouwd en mooi vriendschap kan zijn. Ik dank haar uit de grond van mijn hart voor haar warmte en steun, al die jaren dat we elkaar mochten kennen.

[Deze tekst is ook te beluisteren binnen aflevering 134 van Kulti Kulti, uitgezonden: zaterdag 9 november 2024]