Tagarchief: review

It’s a Sin

Terwijl de sneeuw en de avondklok Nederland verstillen, zoek ik mijn toevlucht in het bekijken van de nieuwe Britse miniserie “It’s a Sin”. Ik vind hierin niet de gewenste ontsnapping, maar eerder een onverwachte blik in de spiegel.

“It’s a Sin”, gemaakt door Russell T Davies, de man achter onder meer het fameuze “Queer As Folk”, handelt over een groepje voornamelijk homoseksuele jongeren, dat hun weg probeert te vinden in het Londen van de jaren ’80 ten tijde van de aids-crisis. Hoewel geproduceerd net voor de Covid-lockdown, resoneert de verbeelding van de eerdere epidemie in bijzondere mate met de realiteit van de huidige pandemie.

Met een zekere jaloezie bezie ik de luchtige beginbeelden van een bruisend en onbezorgd nacht- en seksleven. Het tintelende zelfvertrouwen en het zinderende genot spatten ervan af. Ik raak vertederd door de speelse gewoonte van de hoofdrolspelers en nieuwe huisgenoten om elkaar steeds te begroeten met “Laaa!”.

De intrede van aids gooit echter roet in het eten, op pijnlijk herkenbare en actuele manieren.

Zo steekt Ritchie, gespeeld door Years & Years-zanger Olly Alexander, zijn kop veelvuldig in het zand: negeert de feiten, wentelt zich in samenzweringstheorieën en loopt letterlijk weg bij een test.

Zo belichaamt het personage Jill, met haar rubberen afwashandschoenen de paranoia van het proberen om te gaan met iets waarvan je niet weet wat het is, hoe het werkt en hoelang het nog zal voortduren.

Ontluisterend zijn de verschillende vormen van decorumverlies: bij Collin, de verlegen jongen die door infecties in zijn hersenen, zijn waardigheid kwijtraakt, bij Ritchie, die wanhopig vrijpostig wordt bij het ontmoeten van een oude vlam, en bij Ritchies ouders, die stampvoetend verwijten lopen te maken in het ziekenhuis.

De redeloosheid en radeloosheid worden krachtig neergezet. Schuld en schaamte vloeien als een giftige cocktail door de dialogen heen. Aan de andere kant is er toch ook een lichte troost van de jaren ’80 pophits, de hilarische bijrol van Stephen Fry, en de vriendschap en steun van een gekozen familie.

Al met al zeer confronterend, maar zeker het bekijken waard!

[Deze tekst is ook te beluisteren: HIER, binnen aflevering 89 van LGBT+ Radioshow Kulti Kulti, uitgezonden: zaterdag 13 februari 2021]

Een frisse start

Koel, helder water.. Kan het zo simpel zijn?

Sinds begin dit jaar waag ik me aan een dagelijkse duik onder de douche, waarbij ik de laatste paar minuten de warme kraan laat voor wat hij is. De Iceman Wim Hof indachtig, train ik mezelf voorbij de grenzen van het behaaglijke en aangename.

Ben ik nu dan zo wanhopig geworden dat ik alles maar aangrijp om me beter te voelen? Vrienden vragen me of ik wel goed bij mijn hoofd ben. Zelf twijfelde ik ook enorm daaraan toen ik 1 januari jongstleden langzaam maar zeker de warme kraan boven me dichtdraaide.

Een masochist zou ik mezelf niet noemen. Eerder overgevoelig of kleinzerig. Waarom doe ik mezelf dit dan toch aan? Is dit eigenlijk geen vorm van zelfkastijding?

De fysieke voordelen van koud douchen zijn inmiddels genoegzaam bekend. De koude stroom zou de alertheid verhogen, het immuunsysteem stimuleren en spieren helpen te herstellen na inspanning. Ook zou het gunstig werken bij slechte doorbloeding, oververhitting, vetverbranding en zelfs depressie.

Het vernemen van de voordelen is echter voor veel mensen niet voldoende om het dan ook daadwerkelijk te proberen. Misschien heb ik het geluk dat ik van nature nogal warmbloedig ben, en meestal meer last heb van hitte dan van kou. Als kind ben ik ook eens, tot woede van mijn ouders, een kraanwaterbad ingesprongen en daar een half uur gebleven. In plaats van onderkoeld, voelde ik me na afloop juist heerlijk verfrist.

Hoe dan ook is er aanvankelijk forse weerstand om de kilte te trotseren. Eenmaal overwonnen, komen er talloze onvermoede nieuwe baten bij. Het is vergelijkbaar met het extatische gevoel van, na met gezonde tegenzin, toch te zijn gaan sporten. Mijn lichaam tintelt en mijn gehele huid kleurt blozend roze. Ik voel me jonger en zorgelozer. Mijn vertrouwen groeit als ik na de koude doop meer bereid blijk andere dingen waar ik tegenop zie, ook wat actiever tegemoet te treden.

Ik hoop deze nieuwe gewoonte vast te kunnen houden door vooral niet te streng te zijn voor mezelf. Niet iedere dag meteen onder de ijskoude straal. Niet zo abrupt dat het me de adem afsnijdt. En soms ook gewoon lekker uitgebreid warm douchen.

frisse start

Deze tekst werd voorgelezen op zaterdag 10 januari 2015 binnen aflevering 18 van het radioprogramma Kulti Kulti (in de rubriek “Moedig Voorwaarts”)